آورده اند که روزی دسته ای از مریدان به دنبال شیخ همی گشتند، پس از لختی او را در حالی یافتند که بر پشته ای از خاک نشسته همی بود و محو در زیبایی مناظر!!! با ممارست تخمی ژاپنی می شکست
در این میان یکی از مریدان از شیخ سوالی پرسید که یا شیخ، این دلواپسی که گویند چیست و دلواپسان کیستند؟؟ شیخ از زمین برخواست و با دست بر نشیمنگاه خویش را که خاک آلود گردیده بود چند ضربه ای زد تا خاک آلودگی آن بر طرف گردد، سپس رو به مریدان نمود و گفت در اینجا دل نماد جای دیگریست که از جهت بزرگداشت ادب از آن استفاده میگردد، همان گونه که من اکنون دل خویش را با چند ضربه تکاندم آنها نیز مردمی دل سوخته می باشند، که برای تسکین درد دل سوختگی خویش هر دم جار میزنند که ما دلسوخته و دلواپس فلان چیز همی هستیم تا کمی درد سوختگیشان تسکین یابد ولی حیف که آنان را دوایی نباشد
مریدان چو سخنان شیخ شنیدند همگی دل تکانی کردند و جامه ها دریدند و نعره زنان به بیابان شدند
